zucht niet zo, meisjes
zucht geen wee
de man houdt nooit zijn woord
één voet aan land
en één in zee
nooit vast door één bekoord
dus, weg die traan
laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei
zing nu geen wijsjes
Meer, meer.
zing niet meer
van droefheid neergeslagen
de man bedriegt u
altijd weer
zoals takken blaren dragen
dus, weg die traan
laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei
Mijn heer.
Ik lees in deze brief
dat Don Pedro van Aragon vanavond naar Messina komt.
Toen ik hem verliet, was hij nog geen drie mijl van hier.
- Hoeveel edellieden hebt u verloren? - Maar weinig van rang, geen van naam.
Ik lees hier dat Don Pedro een jonge Florentijn,
genaamd Claudio, heeft onderscheiden.
Zijn gedrag overtrof verre wat zijn leeftijd beloofde:
In de gestalte van een lam verrichtte hij leeuwendaden.
Is Signor Mountanto soms al terug uit de oorlog?
- Ik ken geen van die naam, jonkvrouw. - Mijn nichtje bedoelt Signor Benedick.
Die is terug, en zit weer vol grappen.
Zegt u eens, hoeveel heeft hij er geschoten en opgegeten?
Hoeveel heeft hij er gedood?
- Ik heb beloofd dat alles op te eten. - Hij heeft goede diensten gedaan
- en is een goed soldaat, jonkvrouw. - En 'n goed soldaat bij een jonkvrouw.
- Maar wat is hij bij een jonkheer? - Jonkheer bij jonkheer. Man bij man.
- Vol met alle eerbare deugden. - Zo is het inderdaad.
Hij is aardig opgevuld, die man.
Begrijpt u mijn nichtje niet verkeerd.
Tussen Signor Benedick en haar is het altijd grapjesoorlog.
Als ze elkaar tegenkomen, is het één steekspel van geesten.
Wie is nu zijn maatje?
Elke maand heeft hij een nieuwe wapenbroeder.
Hij is het meest in het gezelschap van de edele Claudio.
O, hemel.
Hij zal aan hem vastzitten als aan een ziekte.
Die krijg je makkelijker dan de pest, en wie hem heeft wordt direct dol.
God helpe de edele Claudio.
Als hij de gekke Benedick heeft, kost het hem 1000 pond om ervan te genezen.
Met u wil ik goede vrienden blijven, jonkvrouw.
Doe dat, beste vriend.
U zult niet gauw dol worden, nichtje.
Nee, zolang we geen snikhete januari krijgen.
Daar komt Don Pedro aan.
Beste Signor Leonato, komt u hier uw problemen opzoeken?
De wereld gaat gewoonlijk kosten uit de weg, en u gaat er recht op af.
Onrust kwam nooit mijn huis binnen in de gedaante van Uwe Hoogheid.
- Mijn heer... - Dit is, naar ik aanneem, uw dochter.
Dat heeft haar moeder mij althans vaak gezegd.
- Twijfelde u, dat u haar ernaar vroeg? - Nee, Signor Benedick.
Als Signor Leonato haar vader was, zou ze zijn hoofd niet willen hebben.
Het verwondert me dat u maar blijft praten. Niemand luistert naar u.
Wat, mijn lieve mevrouw Spotlust.
Leeft u nog?
Zou spotlust kunnen sterven
als ze zich te goed kan doen aan voedsel als Signor Benedick?
Hoffelijkheid moet wel tot spotlust worden als u in haar nabijheid komt.
Dan waait het met alle winden mee.
Maar het is zeker, dat alle dames mij graag mogen, behalve u.
En ik zou willen dat ik een hard hart had, want ik ben op geen verliefd.
Wat een geluk voor hen. Ze zouden een verderfelijke aanbidder hebben.
Ik dank God en mijn koude bloed dat ik er net zo over denk als u.
Ik hoor liever mijn hond blaffen dan een man zweren dat hij van mij houdt.
Dat God u in die gezindheid beware.
Dan ontloopt een of andere edelman een voorbestemd gezicht vol krabben.
Krabben zou hem niet lelijker maken, als hij zo'n gezicht had als het uwe.
U kunt een papegaai leren praten.
Een vogel met mijn tong is beter dan een rund als u.
Ik zou willen dat mijn paard de snelheid had van uw tong.
Maar ga in godsnaam maar door. Ik stop ermee.
U eindigt altijd met een paardenstreek.
Ik ken u al lang.
Signor Claudio, Signor Benedick, mijn vriend Leonato heeft u uitgenodigd.
Ik heb hem gezegd dat we hier minstens een maand zullen blijven.
Mag ik u welkom heten, mijn heer.
Nu u zich met de prins, uw broer, hebt verzoend,
ben ik geheel tot uw dienst.
Ik dank u zeer.
Ik ben geen man van veel woorden, maar ik dank u zeer.
- Wil Uwe Hoogheid ons voorgaan? - Uw hand, Leonato. Wij gaan samen.
Zeg, Benedick,
heb jij goed op de dochter van Signor Leonato gelet?
- Ik heb haar wel gezien. - Is zij niet een ingetogen jongedame?
Vraagt u mij naar mijn oprechte mening,
of wilt u dat ik naar mijn gewoonte spreek als gezworen vrouwentiran?
Nee. Wilt u zeggen wat u echt meent.
Ik denk dat ze te nederig is voor hoge lof,
te donker voor schitterende lof, en te klein voor grote lof.
Als ze anders was dan ze is, zou ze lelijk zijn
en omdat ze niet anders is dan ze is, mag ik haar niet.
U denkt dat ik een grapje maak. Zeg me in alle ernst, wat u van haar vindt.
Wilt u haar kopen, dat u zo naar haar vraagt?
- Kan de hele wereld zo'n juweel kopen? - Dat, en een kistje om het in te doen.
Maar zegt u dit in volle ernst?
In mijn ogen is zij de liefste jonkvrouw die ik ooit heb gezien.
Ik kan nog zonder bril zien, en ik zie er niets van.
Neem nu haar nichtje: Als die niet zo door een furie bezeten was,
zou ze haar in schoonheid overtreffen als de eerste mei de laatste december.
Het is toch niet uw bedoeling echtgenoot te worden, hè?
Ik kan niet voor mijzelf instaan,
al had ik ook het tegendeel gezworen,
als Hero mijn vrouw wil worden.
Is het al zover met u?
Zal ik dan nooit nog eens een vrijgezel van zestig ontmoeten?
Heren, welke geheime zaken weerhielden u ervan naar Leonato's huis te komen?
Hij is verliefd.
Op wie? Dat staat in de rol van Uwe Hoogheid.
- Met Hero, Leonato's korte dochter. - Amen, als u haar bemint.
- Zij is het ten volle waard. - U wilt mij uit de tent lokken.
- Op mijn woord, ik zeg wat ik denk. - Op mijn eer, ik zei wat ik dacht.
En op mijn woord van eer, ik zei wat ik dacht.
- Dat ik van haar hou, voel ik. - Dat zij eerzaam is, weet ik.
Dat ik niet voel hoe zij moet worden bemind en hoe eerzaam zij is,
is de mening waarvoor ik wil sterven op de brandstapel.
Jij was altijd een verstokt ketter die alle schoonheid loochent.
Dat een vrouw mij baarde, daar dank ik haar voor.
Dat zij mij heeft grootgebracht, ook daar dank ik haar in nederigheid voor.
Maar dat ik mijn jachthoorn aan een onzichtbare band zou ophangen,
dat moeten ze mij maar vergeven.
Ik zal ongetrouwd door het leven gaan.
Ik beleef het nog, dat ik je bleek van verliefdheid zie.
Van woede, van ziekte of van honger, mijn heer, maar niet van liefde.
Wel, de tijd zal het leren.
"De wilde stier draagt vroeg of laat het juk."
Als de verstandige Benedick het ooit draagt,
zet dan de horens van de stier in mijn voorhoofd
en laat een kladschilder mijn portret schilderen en met grote letters
onder mijn uithangbord schrijven: "Kom hier Benedick zien, de getrouwde man."
Benedick, ga even naar Leonato.
Zeg hem, dat ik bij het avondeten niet zal ontbreken.
Ga bij uw geweten te rade.
En nu, tot ziens.
Heeft Leonato ook een zoon, mijn heer?
Er is slechts Hero. Zij is zijn enige erfgenaam.
Houdt u soms van haar, Claudio?
Mijn heer, toen u de nu beëindigde strijd begon,
beschouwde ik haar met een soldatenoog dat haar graag zag,
maar dat ruwer arbeid had en welgevallen niet tot liefde dreef.
Maar nu ik ben teruggekeerd en strijd niet meer mijn denken vult,
nu dringt er in zijn plaats een leger van verlangens, zoet en zacht,
die mij steeds influisteren hoe mooi zij is.
Die zeggen...
dat ik vóór de oorlog al een zwak voor haar had.
Jij zult als minnaar spoedig je gehoor vermoeien met een boek vol woorden.
Koester je liefde, als je een zwak voor haar hebt.
Ik neem het met haar en haar vader op, en jij krijgt haar.
Vanavond is er een gemaskerd bal.
Daar speel ik in vermomming dan jouw rol.
Vertel Hero dat ik Claudio ben,
stort mijn hart aan haar boezem uit en houd haar oor gevangen
met de kracht en het heftig stormen van mijn minverhaal.
Daarna leg ik het aan haar vader voor, en het eind van alles is
dat jij haar krijgt.
Dan gaan we nu onmiddellijk aan het werk.
Tjonge, tjonge, mijn heer.
Waarom bent u zo grenzeloos somber?
Omdat de oorzaak geen grenzen kent.
Dáárom ben ik zo mateloos neerslachtig.
U moest naar rede luisteren.
En als ik daarnaar geluisterd heb,
wat brengt dat dan voor zegen?
Ik kan niet verbergen wat ik ben.
Ik moet somber zijn als daar reden toe is, en kan niet lachen om grappen.
Ik moet eten als ik trek heb, en kan niet wachten tot een ander mij laat.
Ik ga naar bed als ik slaap heb, en wil andermans zaken niet nalopen.
Ik lach als ik vrolijk ben,
en ik wil niemands grillen ontzien.
Goed, maar u moet hier niet zo mee te koop lopen.
Wacht ermee, tot u er niemand mee stoort.
U hebt een tijd in onmin met uw broer geleefd,
en hij nam u juist weer in zijn gunst aan,
maar u kunt onmogelijk wortel schieten als u zelf het mooie weer niet maakt.
Ik ben nog liever een wilde roos in een heg dan een roos in zijn gunst.
Al kan men mij hierin geen kruiperige, eerlijke kerel noemen,
niemand kan loochenen dat ik 'n oprechte schurk ben.
Had ik mijn mond vrij, dan zou ik bijten.
Had ik mijn vrijheid, dan zou ik doen waar ik zin in had.
Maar laat mij tot die tijd zijn wat ik ben
en probeer mij niet te veranderen.
Borachio. Wat is er voor nieuws?
Ik kan u het bericht geven van een voorgenomen huwelijk.
Kan het dienen als ondergrond voor een vuile streek?
Wel, het is de rechterhand van uw broer.
- Wat, die voortreffelijke Claudio? - Niemand anders.
- Hoe bent u daar achtergekomen? - Ik hoorde de afspraak
dat de prins, als voor zichzelf, Hero het hof zou maken en haar dan
aan graaf Claudio geven zou.
Kom, laten we er gauw naar toegaan.
Dit kan voedsel blijken voor mijn wrok.
Die jonge parvenu krijgt al de glorie van mijn nederlaag.
Als ik hem op enige wijze kan dwarsbomen,
zal ik mij in alle opzichten gelukkig prijzen.
Kan ik op jullie rekenen en willen jullie mij helpen?
Tot in de dood, mijn heer.
- Zullen we kijken wat we kunnen doen? - Geheel tot uw dienst, mijn heer.
- Was graaf John niet bij het avondeten? - Ik heb hem niet gezien.
Wat ziet hij er zuur uit. Als ik hem zie, heb ik een uur later nog kramp.
Hij is uiterst melancholisch van aard.
Hij zou geweldig zijn als hij net het midden hield tussen hem en Benedick:
De één is vrijwel een stenen beeld en zegt niets
en de ander lijkt al te veel op zo'n verwend jongetje dat maar doorkletst.
Dus de halve tong van Signor Benedick in de mond van graaf John
en de halve melancholie van graaf John in het gezicht van Signor Benedick.
Met een fraai stel benen.
En elegante voeten, oom, en genoeg geld op zak.
Zo iemand verovert elke vrouw in de wereld,
als hij haar gunst weet te winnen.
Je zult nooit aan de man komen, als je zo'n katje bent met je stem.
Ik zou een man met baard niet kunnen verduren. Dan liever prikkerige dekens.
Misschien loopt u wel tegen een man zónder baard aan.
Moet ik hem mijn kleren aantrekken en hem als mijn kamermeisje gebruiken?
Wie een baard heeft, is meer dan een jongen
en wie geen baard heeft, is minder dan een man.
Wie meer dan een jongen is hoeft mij niet, minder dan een man hoef ik niet.
Voorwaar, zij is vervloekt.
- Zo, gaat u naar de hel? - Nee, alleen maar naar de poort.
Daar zal de duivel mij ontmoeten met een gewei op zijn kop, en zeggen:
"Ga naar de hemel, Beatrice. Hier is geen plaats voor meisjes als u."
Dus ik ga vliegensvlug naar Petrus, naar de hemel.
Hij zal mij naar de afdeling vrijgezellen brengen
en daar leven we dan gezellig zo lang de dag duurt.
Nichtje, ik hoop dat u de raad van uw vader opvolgt.
Het is de plicht van mijn nichtje te zeggen: "Vader, zoals het u behaagt."
Maar, nichtje, laat het toch maar een knappe jongen zijn,
anders moet u nog zeggen: "Vader, zoals het mij behaagt."
Dochter, weet nog wat ik u heb gezegd:
Als de prins een aanzoek van dien aard doet, dan weet u uw antwoord.
Wel, nichtje, ik hoop u op een dag met een gemaal aan te treffen.
Pas als God mannen schept uit ander metaal dan aarde.
Dat hebt u uitzonderlijk scherp opgemerkt.
Ik heb goede ogen, oom. Bij klaarlichte dag kan ik een kerk zien.
Daar komt de maskerade.
Jonkvrouw, wilt u dit gedeelte met uw vriend dansen?
Ik weet best wie u bent. U bent Signor Antonio.
Die ben ik niet.
Ik herken u aan het schudden van uw hoofd.
- Op mijn woord, die ben ik niet. - Kom, kom.
Denkt u nu echt dat ik u niet herken aan uw gevatte antwoorden?
Kan deugd zich verbergen?
Stil toch, u bent het. Charme spreekt altijd voor zich, en daarmee uit.
- Ik zou willen dat u mij mocht. - Natuurlijk doe ik dat niet.
- Ik heb vele slechte eigenschappen. - Zoals?
Ik bid hardop.
Wilt u niet zeggen wie u dat vertelde?
Nee.
- Wilt u mij ook niet zeggen wie u bent? - Niet nu.
Dat ik hooghartig ben
en dat ik mijn geestigheden haal uit de Honderd Grappige Verhaaltjes.
- Signor Benedick heeft dat vast gezegd. - Wie is dat?
- Ik weet zeker dat u hem goed kent. - Ik? Nee, geloof me.
- Maakte hij u ooit aan het lachen? - Zeg mij toch alstublieft wie dat is.
Nou, hij is de nar van de vorst.
Een heel saaie nar.
Het enige wat hij kan is onzinnige lasterpraat bedenken.
Alleen losbollen mogen hem graag, want hij vermaakt en ergert hen tegelijk.
En dan lachen ze hem uit en geven hem een pak slaag.
Hij dobbert hier vast ergens rond.
Ik zou willen, dat hij mij had aangeklampt.
Als ik weet wie dat heerschap is, zal ik hem vertellen wat u zegt.
Moet u doen.
Doet u dat.
- We moeten de leiders volgen. - In alles wat goed is.
- Bent u niet Signor Benedick? - Dat hebt u goed gezien. Dat ben ik.
Signor, mijn broer is zeer op u gesteld.
Hij is verliefd op Hero. Praat u dat uit zijn hoofd. Zij past niet bij hem.
Hoe weet u, dat hij op haar verliefd is?
Ik hoorde hem zijn gevoelens bezweren.
Ik ook. Hij zei, dat hij haar vanavond nog zou trouwen.
Kom, ga mee naar het banket.
Zo antwoord ik in naam van Benedick,
maar hoor met Claudio's oren het slechte nieuws.
Het is zeker waar:
De vorst mint voor zichzelf.
In alle zaken houdt de vriendschap stand,
maar niet wanneer het gaat om liefde en min.
Dat dit gebeurt bewijst haast ieder uur, maar ik dacht er niet meer aan.
Vaarwel dus, Hero.
Graaf Claudio? Kom, gaat u met mij mee?
- Waarheen? - Uw zaken afhandelen.
- De prins heeft uw Hero gekaapt. - Ik wens hem veel geluk met haar.
Had u gedacht dat de prins u zoiets zou leveren?
- Laat mij toch alstublieft. - Ach, het arme vogeltje is geraakt.
Maar dat Jonkvrouw Beatrice mij kent, en mij toch niet kent.
De nar van de prins.
Zo word ik niet genoemd.
Het is de boze, giftige aard van Beatrice
die van haar eigen persoon de wereld maakt, en mij zo afschildert.
Nu, ik zal mij wreken zo goed ik kan.
Signor, waar is de graaf?
Hij was melancholiek als een hutje in een konijnenpark.
Ik zei hem, en dat leek mij juist,
dat Uw Edelheid de gunst had verworven van deze jonkvrouw.
Jonkvrouw Beatrice draagt u geen goed hart toe.
De edelman die met haar danste zei dat u kwaad van haar gesproken hebt.
Zij behandelde mij zó dat zelfs een blok hout 't niet verduren zou.
Ze zei me, zonder dat zij wist dat ik het was,
dat ik de nar van de vorst was,
en saaier dan een lange dooiperiode.
Zo ging ze, steek op steek, door
dat ik mij als een schietschijf voelde waar een heel leger op richtte.
Ze spreekt met dolken, en ieder woord steekt.
Als haar adem even erg was als wat ze allemaal van mij zei,
zou ze alles verpesten tot aan de Poolster.
Ja, alle onrust, gruwel en verschrikking volgt haar.
Kijk, daar komt ze.
Hebt u niets voor mij te doen aan het einde van de wereld?
Ik wil nu naar de Antipoden gaan voor de kleinste boodschap
die u voor mij kunt bedenken.
Ik wil u een haar gaan halen uit de baard van de grote Khan.
Een gezantschap bij de Pygmeeën op mij nemen.
Alles liever dan drie woorden te moeten wisselen met deze harpij.
Hebt u geen enkele opdracht voor mij?
Helemaal geen, dan dat u mij goed gezelschap houdt.
Hemel, heer. Van dat gerecht hou ik niet.
Ik kan Jonkvrouw Tong niet uitstaan.
Kom, jonkvrouw. U hebt het hart verloren van Signor Benedick.
Dat is juist, heer.
Hij heeft het mij een poos geleend
en ik heb hem er rente voor betaald.
Een dubbel hart voor zijn enkel hart.
Maar hij heeft ooit eens van mij gewonnen met valse dobbelstenen.
Dus kan Uwe Hoogheid met recht zeggen dat ik het verloor.
U hebt hem eronder gekregen, jonkvrouw.
En dat was nou net wat ik niet wilde dat hij mij deed,
of ik mocht eens moeder van de narren worden.
Ik heb graaf Claudio hier gebracht, die ik van u moest halen.
- Waarom bent u zo treurig? - Ik ben niet treurig, mijn heer.
- Wat dan, ziek? - Evenmin, mijn heer.
De graaf is niet treurig, niet ziek, niet vrolijk, niet goed,
maar zuur als een sinaasappel, en hij ziet er ook zo jaloers uit.
Ik geloof graag, dat uw beschrijving van hem klopt,
maar ik weet zeker dat hij, als hij zo is, het verkeerd ziet.
Kijk, Claudio.
Ik heb haar in jouw naam het hof gemaakt,
en de mooie Hero is gewonnen.
Ik heb 't met haar vader opgenomen en zijn goede wil verworven.
Bepaal je huwelijksdag, en God zegene je.
Graaf, ontvang van mij mijn dochter, en met haar al mijn bezit.
Zijne Hoogheid bracht het huwelijk tot stand, en de Allerhoogste zegene het.
Spreek, Graaf. Dat was daar uw wachtwoord.
Zwijgen is de beste voorloper van vreugde.
Als ik maar een beetje gelukkig was, kon ik zeggen hoeveel.
Jonkvrouw, als u de mijne bent,
dan ben ik de uwe.
Spreek, nichtje,
of, als u dat niet kunt, snoer hem dan de mond met een kus.
U hebt werkelijk een vrolijk hart, jonkvrouw.
Ja, mijn heer, ik dank het.
De arme dwaas. Het houdt mij uit de wind van piekeren.
Mijn nichtje fluistert hem in zijn oor dat hij in haar hart is.
Dat doet ze inderdaad, nichtje.
Mijn hemel, wat fijn dat er weer getrouwd wordt.
Zo komt iedereen aan de man, behalve ik, en ik ben bruin door de zon.
Ik mag in een hoekje gaan zitten en roepen: "Is er nog een man?"
Jonkvrouw, ik zal u er een bezorgen.
Ik heb er liever één die uw vader heeft gekregen.
Heeft Uw Edele geen broer zoals u?
Uw vader zorgde voor goede gemalen, als een arm meisje er maar bij kon.
Wilt u mij soms, jonkvrouw?
Nee, mijn heer.
Tenzij ik een ander mag voor werkdagen.
Uw Edele is mij te duur om elke dag te dragen.
Maar neem me dat niet kwalijk.
Ik ben geboren voor grapjes en niet voor iets verstandigs.
Als u zwijgt doet mij dat het meeste pijn. Vrolijk zijn staat u het best,
want u bent vast op een vrolijk uur geboren.
Nou, niet echt, mijn heer. Mijn moeder huilde.
Maar toen danste er een ster
en daaronder werd ik geboren.
Neef en nicht...
God zegene u beiden.
Echt een vrolijk meisje.
Zij heeft nauwelijks melancholie in haar temperament, mijn heer.
Ze is nooit ernstig, dan wanneer zij slaapt, en zelfs dan nog niet altijd.
Ik heb mijn dochter horen zeggen
dat ze vaak van stoute dingen droomt en zich wakker lacht.
Ze kan er niet tegen als er over mannen wordt gesproken.
- O, absoluut niet. - Ze zou uitstekend zijn voor Benedick.
Als zij een week getrouwd waren, hadden ze elkaar al gek gekletst.
- Wanneer denkt u naar de kerk te gaan? - Morgen.
Niet vóór maandag, lieve zoon. Dat is vandaag precies over een week,
en zelfs dan nog te snel om alles zo te regelen als ik in mijn hoofd heb.
De tijd zal ons niet traag voortkruipen.
In de tussentijd wil ik een Herculeswerk ondernemen,
namelijk Benedick en Beatrice
in gloeiende liefde voor elkaar doen ontvlammen.
Ik zou ze graag bij elkaar zien
en ik krijg dat zeker voor elkaar als jullie mij daarbij willen helpen.
Heer, ik doe mee, al kost het me ook tien slapeloze nachten.
- Ik ook, mijn heer. - En u ook, lieve Hero?
Al wat eerbaar is doe ik, om m'n nichtje aan een goede man te helpen.
Als ons dit lukt, is Cupido niet langer een boogschutter.
Zijn roem zal die van ons zijn, want wij zijn de enige liefdesgoden.
Kom met me mee, dan vertel ik jullie wat ik van plan ben.
Ik vind het altijd vreemd dat een man, die ziet hoe dwaas een ander is,
als hij zijn hart en ziel aan de liefde wijdt
nadat hij hartelijk gelachen heeft om zulke dwaasheden bij anderen,
zelf het onderwerp wordt van zijn eigen spot door verliefd te worden.
En zo iemand is Claudio.
Ik weet nog, dat er voor hem geen muziek was dan krijgstrom en fluit
en nu hoort hij veel liever tamboerijn en eenhand-fluitje.
Hij zou tien mijl hebben gelopen om een goed kanon te zien.
Nu ligt hij tien nachten wakker over het ontwerp van zijn nieuwe wambuis.
Hij sprak altijd direct en ter zake, als eerlijk man en soldaat.
En nu is hij hét voorbeeld van gepolijstheid geworden.
Zijn woorden zijn een uiterst fantasievol banket,
met allemaal merkwaardige gerechten.
Zou ik zo kunnen veranderen en toch met dezelfde ogen kijken? Vast niet.
Ik wil er niet op zweren dat de liefde mij in een oester kan veranderen.
Maar eer het zover is, zal zij nooit zo'n dwaas van mij maken.
De ene vrouw is mooi, maar het doet mij niets.
De andere is wijs, een derde is deugdzaam. Het doet mij niets.
Zolang niet één vrouw alle gratie bezit,
zal niet één vrouw mij bekoren.
Rijk moet ze zijn, dat staat vast.
Wijs, anders hoef ik niet.
Deugdzaam, anders doe ik geen enkel bod.
Mooi, anders kijk ik niet eens naar haar.
Zacht, anders houd ik ze op een afstand.
Onderhoudend, heel muzikaal...
en haar haren moeten
de kleur hebben die God behaagt.
De prins en Monsieur Liefde.
Ik ga me verstoppen.
- Ziet u waar Benedick zich verstopt? - Heel goed, mijn vorst.
Kom, Balthasar. Zing ons dat lied nog eens.
Nu, goddelijk lied.
Nu is zijn ziel opgetogen.
Is het niet vreemd dat schapendarmen de mens de ziel uit het lijf halen?
zucht niet zo meisjes, zucht geen wee
de man houdt nooit zijn woord
één voet aan land
en één in zee
nooit vast door één bekoord
dus, weg die traan, laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei
zing nu geen wijsjes, zing niet meer
van droefheid neergeslagen
de man bedriegt u altijd weer
zoals takken blaren dragen
dus, weg die traan, laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei
Dat is werkelijk een mooi lied.
- En een slechte zanger, mijn heer. - Nee, echt niet. Je zingt heel aardig.
Was hij een hond geweest die zo had gehuild, hadden ze hem opgehangen.
Kom eens hier, Leonato. Wat was dat, wat u mij vandaag vertelde?
Is uw nichtje Beatrice verliefd op Signor Benedick?
Ik had nooit gedacht dat de jonkvrouw verliefd zou worden.
Ik ook niet, maar het raarste is dat ze op Signor Benedick valt,
die ze naar alle uiterlijke schijn altijd heeft verafschuwd.
Hoe is het mogelijk?
Misschien doet ze maar net alsof.
Dat zou best eens kunnen.
O, God. Doen alsof?
Dan was nagebootste hartstocht nooit zo echt als de levende hartstocht
die wij van haar zien.
Nou...
hoe toont ze haar hartstocht dan?
Prima aas aan de haak. Nu bijt de vis zeker.
Wat laat ze dan zien, mijn heer?
- U hebt van mijn dochter gehoord hoe. - lnderdaad.
Hoe? Zeg het mij.
Daar sta ik echt van te kijken.
Ik zou denken aan een plagerijtje, als die grijsaard het niet had gezegd.
- Heeft ze haar gevoelens doen blijken? - Ze zweert dat ze dat nooit zou doen.
Dat is haar kwelling. Ze staat twintig keer 's nachts op
en zit dan net zo lang tot ze een vel papier volgeschreven heeft.
Dan valt ze op haar knieën,
huilt, snikt, slaat op haar borst,
trekt aan haar haren, vloekt: O, lieve Benedick.
God geve mij berusting.
Ja, zo doet ze, zegt mijn dochter.
Mijn dochter is soms bang voor een wanhoopsdaad.
Ja, heus.
- Benedick zou dit moeten weten. - Waarom eigenlijk?
- Hij zou het arme kind nog meer pesten. - Ik heb met haar te doen.
Spreek er Benedick over aan, en hoor wat hij te zeggen heeft.
Doen we daar goed aan?
Hero is ervan overtuigd dat ze dood zal gaan als hij niet van haar houdt.
En ook eer ze haar liefde bekendmaakt, en ook eer hij haar het hof maakt.
Als zij hem haar liefde aanbiedt, lacht hij haar zeer wel mogelijk uit.
Want de man kijkt graag op anderen neer.
Ik mag Benedick graag,
en ik zou willen, dat hij eens bij zich te rade gaat
hoe weinig hij zo'n goed meisje verdient.
Mijn vorst, gaat u mee? Het middagmaal staat klaar.
Als hij nú niet dol op haar is, ga ik nooit meer op m'n verwachting af.
We spannen eenzelfde net voor haar.
Daar moeten Hero en haar kamermeisje voor zorgen.
We sturen Beatrice om hem voor het middagmaal te roepen.
Dit kan geen grap zijn.
Dat gesprek was te ernstig van toon.
Ze weten dat het waar is van Hero.
Verliefd op mij?
Nu, dat moet beantwoord.
Ik hoor hoe ik beoordeeld word.
Ik gedraag mij hooghartig, zeggen ze, als ik hoor dat ze op mij verliefd is.
Ze zal ook eerder sterven, zeggen ze, dan dat ze haar genegenheid verraadt.
Ik heb nooit aan trouwen gedacht.
Ik mag niet hooghartig doen. Gelukkig wie hoort wat over hem gezegd wordt
en zich daardoor verbeteren kan.
Ze zeggen dat de jonkvrouw mooi is. Dat is waar. En deugdzaam. Dat is zo.
En wijs, behalve dat ze van mij houdt.
Nu, dat pleit niet voor haar verstand,
en het bewijst ook niet echt dat ze dwaas is,
want ik zal inderdaad smoorverliefd op haar gaan worden.
Ik krijg wellicht wat schimpscheuten en flauwe grappen over me heen
omdat ik zo lang de spot heb gedreven met het huwelijk,
maar kan een mens zijn smaak niet veranderen?
Wie jong is lust eten dat hij op latere leeftijd niet kan uitstaan.
Moeten stekelige opmerkingen en die papierproppen van het brein
een man doen afschrikken de weg te gaan van zijn verlangen?
Nee.
De wereld moet bevolkt worden.
Toen ik zei dat ik als vrijgezel zou sterven,
dacht ik niet dat ik zou leven tot ik getrouwd was.
Daar is Beatrice.
Zo waar het licht is, wat is zij toch een mooie vrouw.
Ik bespeur werkelijk tekenen van liefde bij haar.
Ik ben tegen mijn zin gestuurd om te vragen of u komt eten.
Schone Beatrice, ik dank u voor al uw moeite.
Ik heb niet méér moeite gedaan dan u moeite doet om mij te danken.
Als het lastig was geweest, zou ik niet zijn gekomen.
Doet de boodschap u dan genoegen?
Nu, net zoveel als u op een mespunt kunt krijgen.
U hebt geen eetlust, Signor? Dan tot ziens.
"Ik ben tegen mijn zin gestuurd om te vragen of u komt eten."
Dat is wel wat dubbelzinnig.
Weet u dan zeker, dat Benedick Beatrice zo bemint?
Dat hoor ik van de prins en mijn verloofde.
En vroegen zij u haar dat te vertellen?
Zij drongen aan dat ik het zeggen zou.
Ik vroeg ze hem te raden zijn gevoel te knevelen, en Beatrice niets te zeggen.
Verdient hij dan niet zo'n gelukkig bed als zij ooit beslapen kan?
Liefdesgod, ik weet dat hij verdient al wat men kan geven aan een man,
maar nooit schiep de natuur 'n trotser vrouwenhart dan dat van Beatrice.
Hoon en verachting fonkelen in haar ogen, die wat zij zien misprijzen,
en haar verstand acht zich zó hoog, dat al het andere haar laag voorkomt.
- Beminnen kan zij niet. - Dat denk ik ook.
- Vertel het haar. Hoor wat ze zegt. - Nee.
Liever ga ik naar Benedick en raad ik hem zijn hartstocht te bestrijden.
Doe uw nicht niet zoveel onrecht aan.
Zij, die om haar vlug begrip geprezen wordt, is toch niet zo dom,
dat zij zo'n zeldzaam edelman als Benedick steeds blijft afwijzen.
Heel Italië kent zijn weerga niet, behalve dan mijn Claudio.
- Wanneer trouwt u, jonkvrouw? - Nou, elke dag. Morgen.
Ze is gelijmd, geloof me.
We hebben haar gevangen.
Het maakt niet meer uit of Cupido wel mikt:
Als zijn pijl ons niet treft, wordt men gestrikt.
Wat gloeit mijn oor nog na.
Kan dit waar zijn? Word ik om trots en hoon zozeer gelaakt?
Vaarwel dan, spot, en maagdentrots, verdwijn.
Geen glorie wacht wie zulke fouten maakt.
Min verder, Benedick.
Ik zal je lonen.
Mijn wilde hart volgt mak jouw lieve hand.
Ik zal jouw liefde met mijn liefde kronen.
Bind onze liefde in een heilige band.
Dat jij het waard bent, hoort men overal.
Ik hoefde het niet te horen: Ik wist het al.
Zijn jullie vroom en betrouwbaar?
Als uitverkoren wacht van de prins is dit jullie opdracht:
Jullie moeten iedereen aanhouden, in naam van de vorst.
En als hij niet wil blijven staan?
Dan moet u hem laten lopen.
Als hij niet wil blijven staan, dan is hij ook geen onderdaan van de vorst.
Juist, en zij moeten zich alleen met de onderdanen van de vorst bemoeien.
Jullie mogen ook geen lawaai maken op straat.
We willen eerder slapen dan rondlopen.
Nu, u praat als een doorgewinterde...
en heel rustige wacht,
want ik zie niet in, hoe slaap kwaad zou doen.
Als jullie een dief tegenkomen,
dan kunnen jullie hem, vanwege jullie ambt, ervan verdenken
dat hij niet eerlijk is.
Voor wat betreft zulke mensen:
Hoe minder jullie je met hen inlaten,
des te beter voor jullie eigen eerlijkheid.
U staat altijd al bekend als een barmhartig man, collega.
Zeker, ik zou nog geen hond opknopen uit vrije wil,
laat staan een man die nog iets van eerlijkheid in zich heeft.
En zo is het.
Wel, heren...
Goeienacht.
Als er iets van belang mocht gebeuren, roep me er dan bij.
Kom, buurman.
We kennen onze voorschriften.
We gaan tot twee uur op 't bankje zitten, en dan naar bed.
Nog wat, vrienden: Houdt vooral de deur van Signor Leonato in de gaten.
Morgen is daar een huwelijk en er zal vannacht wel veel aanloop zijn.
Tot ziens.
En heel waakzaam zijn, alstublieft.
Het klopt, graaf Claudio gaat trouwen met de dochter van Leonato.
Ja, heer, maar ik kan er een stokje voor steken.
Elk stokje, elke slagboom, elke hindernis kan mij mogelijk genezen.
Ik ben ziek van afkeer van hem,
en alles wat zijn neiging dwarszit gaat met mij in de goede richting.
- Hoe verijdel jij dit huwelijk? - Niet op eerlijke wijze,
maar zijdelings, zodat niemand iets oneerlijks merkt.
- Zeg me dan in het kort hoe. - Ik vertelde u
hoezeer ik in de gunst sta van Margaret, het kamermeisje van Hero.
Dat weet ik.
Ik kan haar uit het venster van de kamer van haar jonkvrouw laten kijken.
Hoe kan dat de dood van dit huwelijk betekenen?
Het gif dat erin zit moet u zelf mengen.
Waarde vrienden,
ik ben niet meer wie ik was.
Dat zou ik zeggen: U bent veel ernstiger.
Laat hij verliefd zijn.
Komt u even mee. Ik heb acht à negen wijze woorden ingestudeerd
die deze stomme lui niet hoeven te horen.
Ik durf te wedden, dat hij hem over Beatrice wil spreken.
- Mijn vorst en broer, God zegene u. - Goedenavond, broer.
- Ik zou u even willen spreken. - Onder vier ogen?
Graaf Claudio kan meeluisteren. Wat ik wil zeggen gaat hem ook aan.
Wat is er?
Misschien denkt u, dat ik u niet genegen ben.
Dat zal blijken. U kunt het beter beoordelen door wat ik ga onthullen.
- Gaat Uwe Hoogheid morgen trouwen? - Dat weet u toch.
Dat weet ik niet, als hij weet wat ik weet.
Hero, Hero, Hero.
De jonkvrouw is ontrouw. Als u nog van haar houdt, moet u haar morgen huwen.
Maar het zou uw eer beter passen, van gedachten te veranderen.
Conrade.
Hé, Conrade. Conrade, zeg ik.
Hier, man. Bij je elleboog.
Mijn elleboog jeukte. Ik dacht wel, dat er een stuk schurft zou komen.
Daar hoor je nog een antwoord op.
- Maar kom op met je verhaal. - Kom dan hier, uit het zicht.
- Een vuile streek, mannen. - Ik ken hem.
Ik heb vannacht een minnepraatje gemaakt met Margaret,
het kamermeisje van Hero,
onder de naam van Hero.
Ik moet je eerst vertellen hoe de vorst, Claudio en mijn meester,
erheen gelokt door mijn meester Don John,
deze tedere samenkomst hebben gezien.
En dachten zij dat Margaret Hero was?
Ja, en Claudio ging woedend weg.
Wij bevelen u, in naam van de vorst, halt.
Roep de heer Onderschout zelf hier.
We hebben hier het gevaarlijkste stuk liederlijkheid dat 't land ooit kende.
- Heren. - Mond dicht.
Daar, meneer.
- Wat hebt u mij te zeggen, beste buren? - Onze wacht heeft vannacht
twee schurken aangehouden, doortrapter zie je ze niet in Messina.
Een goede oude baas, meneer.
Hij kletst maar wat. "Als de ouderdom erin zit, is het verstand eruit."
Prima gezegd, buurman Verges.
Ja ja, God is goed, bij twee man op één paard zit er eentje achter.
Niet alle mensen zijn gelijk, helaas.
- Zeker, hij haalt het niet bij u. - Gaven die van God komen.
- Buren, jullie zijn langdradig. - Het is een genoegen dat te horen,
maar wij zijn de gerechtsdienaren van de hertog.
Maar, wat mij betreft, als ik zo langdradig was als een koning,
zou het mij een genoegen zijn alles aan uw genade aan te bieden.
Al jouw langdradigheid aan mij?
Ik zou graag willen weten wat jullie komen zeggen.
Onze wacht heeft vannacht twee verdachtbare personen geconfideerd.
Wij wensen dat ze in uw aanwezigheid worden onderzocht.
Neem ze zelf in verhoor en breng mij rapport uit.
Ik heb het nu echt te druk, wat u duidelijk zal zijn.
Drink nog een glas wijn voor jullie gaan.
Wij moeten nu deze lieden onderbezoeken.
Kom naar het cachot.
Bent u hierheen gekomen, mijn heer, om deze dame te trouwen?
Nee.
Om met haar te trouwen. "Om haar te trouwen."
Jonkvrouw, bent u hierheen gekomen om met deze graaf te trouwen?
Ja.
Als u een beletsel draagt waarom u niet verbonden zou moeten worden,
dan bezweer ik u, bij uw zielenheil, dat naar buiten te brengen.
- Kent u er een, Hero? - Nee, mijn heer.
- En u, Graaf? - Ik durf voor hem te antwoorden: Nee.
Ga eens opzij, Pater.
Vader, geeft u uit vrije wil, met heel uw hart
- mij dit meisje, uw dochter? - Zo vrij als God haar gaf aan mij.
En wat zal ik u geven,
dat in waarde die rijke en kostbare gave evenaart?
Als u haar niet teruggeeft, helemaal niets.
Mijn vorst, u leert mij edele dankbaarheid.
Hier, Leonato, neem haar dan terug.
Geef deze rotte vrucht niet aan uw vriend.
Zij is slechts de schim en schaduw van haar eer.
Zie hoe ze als meisje te blozen staat. Zou u niet zweren, wie haar ziet,
dat zij nog maagd was, aan de uiterlijke schijn? Dat is ze niet.
- Ze kent de hitte van een bed vol lust. - En wat bedoelt u daar, mijn heer?
Ik trouw niet, en ik verbind mijn ziel echt niet aan een bewezen lichtekooi.
Nee.
Mijn beste heer, wanneer u eigenhandig
de weerstand van haar jeugd bedwong en haar haar maagdelijkheid ontnam...
Nee, Leonato.
Nooit sprak ik één oneerbaar woord tot haar,
maar heb haar, als een broer zijn zuster,
steeds gepast en eerlijk mijn liefde getoond.
En toonde ik mij ooit anders tegen u?
U scheen mij als Diana in haar kring,
maar u bent onbeheerster in uw bloed dan Venus...
Ga weg.
of die veelvraten van dieren die razen in een wilde zinnenroes.
Voelt u zich goed, dat u zich zo laat gaan?
- Waarom zegt u niets? - Wat zou ik zeggen?
Ik sta onteerd, dat ik mij inspande mijn vriend te koppelen aan een slet.
Wie was vannacht die man met wie u sprak
vanuit uw raam, zo tussen twaalf en een?
Ik heb met geen man gesproken op dat uur, mijn heer.
Dan bent u niet onschuldig. Leonato, het spijt mij zeer voor u,
maar, op mijn eer, met mijn broer en met de gekrenkte graaf zag ik haar,
hoorde ik haar, rond die tijd vannacht
uit haar venster spreken met een kerel, een onbeschoft sujet,
die bekende dat zij wel duizend keer in het geheim in schande samen waren.
Laat ons gaan. Dit, zo aan het licht gebracht, verstikt haar levensgeesten.
Wat is er, nichtje? Waarom valt u neer?
Is niemands dolk hier voor mijn borst gescherpt?
Nee, leef niet, Hero. Houd je ogen dicht.
- Maak uw handen los. - Klaagde ik, dat ik maar één kind had?
Waarom zelfs één?
Waarom was je in mijn ogen ooit zo lief?
- Zij is gevallen in een poel vol inkt. - Heer, bedaar.
Ik ben zelf zo verbijsterd en ontsteld, dat ik geen woorden vind.
- Mijn nichtje is belasterd. - Was u soms op haar kamer vannacht?
Nee, maar ik was tot vannacht twaalf maanden lang 's nachts bij haar.
Bevestigd, bevestigd.
Liegen beide prinsen soms? Liegt Claudio?
Weg van haar, laat haar sterven.
Luister eens even:
Jonkvrouw, met welke man klaagt men u aan?
Dat weet wie mij beschuldigt. Ik weet niets.
De prinsen lijden aan een vreemde waan.
Voor twee van hen is eer het hoogste goed.
Zo hun oordeel is misleid, dan is dat door de bastaard, John.
Is het lasterpraat, dan zal de grootste prater ervan horen.
Houd u in, en laat u in dezen leiden door mijn raad.
De prinsen lieten Hero als voor dood hier achter.
Laat haar zo in het geheim
en maak bekend dat zij gestorven is.
Waar leidt dit alles toe?
Haar dood, juist op het moment dat zij beschuldigd werd,
wordt straks beklaagd, beweend en verontschuldigd door al wie het hoort.
Zo zal het Claudio gaan. Hoort hij, dat wat hij zei haar heeft gedood,
dan kruipt haar levend beeld terug in zijn fantasierijk overpeinzen
en verschijnt elk aspect van haar schoon in een kostbaarder gewaad
dan toen zij nog echt leefde.
Dan treurt hij, en wenst hij dat hij haar nooit beschuldigd had.
Signor Leonato, volg toch zijn advies.
De vloed van smart doet mij het zwakste strootje vastgrijpen.
Dan zijn we het eens, voorlopig althans.
Kom, jonkvrouw.
Sterf om te leven.
Het altaar verwacht u wellicht nog.
Heb geduld en houd moed.
Jonkvrouw Beatrice, hebt u al die tijd gehuild?
Ja.
- En ik zal nog wel langer huilen. - Dat wil ik helemaal niet.
- Ik doe het uit vrije wil. - Uw nichtje is onrecht aangedaan.
Wat zou de man die dat weer goedmaakt niet van mij verdienen.
- Kan zo'n vriendschap worden getoond? - Er is een manier, maar geen vriend.
- Kan een man dat doen? - Het is 'n man zijn taak, niet de uwe.
Niets in de wereld bemin ik zozeer als u.
Is dat niet uiterst vreemd?
Zo vreemd als iets wat ik niet ken.
Ik zou net zo goed kunnen zeggen, dat ik niets zozeer bemin als u,
maar geloof mij niet, en toch lieg ik dan niet.
Ik geef niets toe en ontken ook niet. Ik vind het zielig voor mijn nichtje.
Bij mijn zwaard, Beatrice, jij houdt van mij.
- Zweer niet of u eet uw woorden op. - Ik zweer erbij dat u van mij houdt.
Ik zal hem die zegt dat ik niet van u hou, die woorden laten opeten.
- Nou, dan moge God mij vergeven. - Welke zonde dan, lieve Beatrice?
U viel mij op een gelukkig moment in de rede.
- Ik wilde verklaren dat ik van u hield. - En doe dat nu, met heel uw hart.
Ik doe het met zoveel van mijn hart, dat niets rest om het mee te zeggen.
Toe, vraag mij, ik zal alles voor je doen.
Dood Claudio.
Nog voor de hele wereld niet.
U doodt mij door dat hier te weigeren. Tot ziens.
Ik ben al weg, al ben ik er nog. In u is geen liefde.
- Laat me gaan. - Beatrice.
- Ik ga echt. - We worden eerst vrienden.
Durft u vrienden met mij te worden, maar niet te vechten met mijn vijand?
- Is Claudio jouw vijand, dan? - Is hij dan geen schurk gebleken,
dat hij mijn nichtje heeft belasterd, gehoond en onteerd?
O, was ik maar een man.
Nee, haar op handen te dragen, tot ze elkaar de hand zullen reiken
en dan met openbare beschuldigingen,
onverbloemde lastertaal, onverholen rancune...
O, God, was ik toch een man.
Ik zou zijn hart opeten op de markt.
Luister toch, Beatrice.
Uit het raam staan praten met een man.
- Wat een geklets. - Beatrice.
Lieve Hero.
Ze is gehoond, ze is belasterd.
- Ze is ten gronde gericht. - Beatrice.
Een man is al dapper als Hercules
als hij een leugen vertelt en er op zweert.
Ik kan geen man worden door het te wensen,
dus wil ik als vrouw sterven van verdriet.
Mijn hand erop, ik hou van jou.
Gebruik die uit liefde voor mij voor iets anders dan voor een eed.
Denkt u diep van binnen dat Claudio Hero onjuist heeft behandeld?
Ja, zo zeker als ik verstand heb,
of een ziel.
Genoeg.
Mijn woord erop.
Ik zal hem uitdagen.
Ga nu.
Ga uw nichtje troosten.
Ik moet zeggen dat ze dood is.
En nu, tot ziens.
onderzoek door de Griffier van Messina
Zijn alle samenzweerders er?
Jawel.
- Wie zijn de boosdoeners? - Nu, dat ben ik, en mijn collega.
Maar wie zijn de overtreders die onderzocht moeten worden?
Wat is uw naam, vriend?
Borachio.
Schrijf gelijk op: "Borachio".
- Die van u, kerel? - Ik ben een edelman, meneer.
En mijn naam is Conrade.
Schrijf op: "De edele heer Conrade".
Het is al bewezen dat jullie niet veel beter zijn dan gemene spitsboeven.
Wat hebben jullie daarop te zeggen?
Nu, meneer, dat we dat helemaal niet zijn.
U.
Ik zeg u, meneer, dat zijn we niet.
- Hebt u dat opgeschreven? - U neemt het verhoor niet goed af.
U moet de wacht oproepen die hen beschuldigd heeft.
Dat de wacht naar voren komt.
Mannen, in naam van de prins, beschuldig deze lui.
Deze man zei dat Don John, de broer van de prins, een schurk was.
- Opschrijven: "Prins John een schurk". - Heer Onderschout...
Alsjeblieft, kerel, mond dicht.
Jouw gezicht bevalt me niet, als je dat maar weet.
Wat zei hij nog meer?
Dat hij 1000 dukaten had gekregen om jonkvrouw Hero vals te beschuldigen.
De meest flagrante inbraak ooit gepleegd.
- Nog meer? - En dat graaf Claudio van plan was
Hero voor de hele gemeente te schande te zetten en niet met haar te trouwen.
Daarvoor zul je verdoemd worden tot eeuwigdurende zaligheid.
- Nog meer? - Dat was het.
Prins John is vanmorgen in alle stilte op de loop gegaan.
Hero werd op deze wijze aangeklaagd,
op deze wijze verworpen,
en uit droefheid daarover is zij plotseling gestorven.
Heer Onderschout, laat die mannen boeien en naar Leonato brengen.
Kom, laten we ze geboeid kluisteren.
Ja, aan de handen.
Weg, sufferd.
Godallemachtig, waar is de griffier?
Laat hem opschrijven: "De gerechtsdienaar van de Prins sufferd".
Kom, sla ze in de boeien. Jij onbeschofte boer.
Weg. U bent een ezel.
U bent een ezel.
Despecteer jij mijn ambt niet?
Despecteer jij mijn leeftijd niet?
O, was hij nog maar hier om op te schrijven dat ik een ezel ben.
Mannen, onthoud dat ik een ezel ben.
Al is het niet vastgelegd, vergeet niet dat ik een ezel ben.
Als u zo doorgaat, brengt u zich nog om.
Breng mij een vader die zijn kind zo liefhad,
wiens vreugde om haar zo is verdrongen,
en laat hem spreken van geduld.
Maar zo'n man is er niet,
want de mens kan raad geven en troosten om leed dat hij niet voelt,
maar treft dat leed hemzelf, dan wordt zijn raad tot geschreeuw.
Hou nu maar op. Vlees wil ik zijn, en bloed.
Er is nog nooit een filosoof geweest die kiespijn rustig verdragen kon.
Maar stapel alle smart niet op uzelf. Laat wie u krenken delen in het leed.
Daar spreek je wijs. Ja, dat zal ik nu doen.
Mijn hart zegt mij dat men Hero belastert, en dat zal Claudio weten.
En de vorst, en ieder die haar zo haar eer ontrooft.
Daar komt de vorst met Claudio haastig aan.
- Goedendag. - Heren, een woord...
- We hebben haast. - Haast? Dan tot ziens, mijn heer.
- Nu wel? Het maakt ook niets uit. - Geen ruzie met ons zoeken, oude man.
Als hij zijn recht kon bevechten, lag een van ons ontzield.
- Wie krenkt hem dan? - Jij krenkt mij, huichelaar. Ja, jij.
Leg je hand maar niet op je zwaard. Ik vrees jou niet.
Verdor, mijn hand, als die uw ouderdom zo'n schrik aanjaagt.
- Hij bedoelde niets bij mijn zwaard. - Hou je mond. Je moet mij niet jennen.
Ik praat niet als dazige of dwaas. Je loog over mijn onschuldig kind.
- U vergist zich, oude man. - Ik bewijs het, als hij durft.
Houd daar mee op. Ik wil geen strijd met u.
Kun je mij zo wegschuiven?
Je hebt mijn kind gedood.
Als je mij doodt, jongen, dan dood je een man.
Hij moet ons beiden doden, echte mannen. Laat hem er eerst een doden.
Ik sla uw afweer uit elkaar, op mijn woord van edelman.
Stil maar. God weet, hoe ik van mijn nichtje hield,
en zij is dood, door schurken dood gesmaad.
Die opgeprikte jongetjes vol spatjes
die liegen en bedriegen, stoken en lasteren.
- Maar broer... - Het is niets. Kom er niet tussen.
Ik handel dit zelf af.
We zullen u niet verder storen, heren.
Wat heeft uw dochters dood mijn hart geraakt.
Maar zij werd van niets beticht wat niet met zekerheid bewezen was.
- Mijn heer, mijn heer... - Ik luister niet meer naar jullie.
Nee?
Kom dan, broer. Ga mee. Maar luisteren zult u.
Beslist, of de een of ander bloedt ervoor.
Kijk, daar komt de man aan die wij zochten.
- En, Signor, nog nieuws? - Een goede dag, mijn vorst.
U kwam bijna op tijd om bijna vechtenden te scheiden.
Bijna waren onze neuzen afgehapt door twee oude tandelozen.
Zal ik u wat toefluisteren?
U bent een schurk. Ik maak geen grapjes.
Ik zal dat staande houden, hoe en wanneer u dat ook aanvecht.
Ontwijk mij niet, of ik verklaar u voor een lafaard.
U hebt een lieve dame gedood, en haar dood zal u zwaar moeten verantwoorden.
Tot ziens, jongetje.
U weet wat ik wil.
Mijn vorst, voor al uw goedheid zeg ik u dank.
Ik moet mij aan uw gezelschap onttrekken.
Uw broer, de bastaard, is uit Messina gevlucht.
Met elkaar hebben jullie een lieve en onschuldige dame gedood.
Wat Heer Zonderbaard betreft, hem zie ik nog.
En tot dan,
vrede met hem.
Hij meent het echt.
- In volle ernst. - Heeft hij je dus uitgedaagd?
Uit het diepst van zijn hart.
Welk misdrijf hebben deze mannen begaan?
Ze hebben een valse getuigenis afgelegd en onwaarheden verteld.
Ten tweede zijn het lasteraars, ten zesde logen ze over een dame.
Ten derde hebben ze onwaarheden bekrachtigd, en ze zitten vol leugens.
Wat hebben jullie uitgehaald, mannen?
Deze gerechtsdienaar is te scherpzinnig om begrepen te worden.
Ik heb u een rad voor de ogen gedraaid.
Wat uw verstand niet kon ontdekken, brachten deze gekken aan het licht
die mij 's nachts afluisterden toen ik aan deze man hier vertelde
hoe Don John, uw broer,
mij had opgestookt Hero vals te beschuldigen,
hoe u mij Margaret, in de kleren van Hero, het hof zag maken,
en hoe u Hero te schande zou maken toen u met haar zou trouwen.
De jonkvrouw is dood
door de valse aanklacht van mij en mijn meester.
Lieve Hero.
Kom, breng die klagers weg.
lntussen zal de griffier Signor Leonato wel van de zaak gereformeerd hebben.
En mannen, vergeet niet te specificeren,
te rechter tijd en plaats, dat ik een ezel ben.
Hier komt de heer Signor Leonato net aan, en de griffier ook.
Wie is die schurk? Laat mij zijn ogen zien.
Wilt u zien wie u kwaad deed, kijk naar mij.
Ben jij de schurk die mijn onschuldig kind gedood heeft met zijn adem?
Ik alleen.
Gelogen, schurk. Je beliegt jezelf.
Er staan hier nog twee mannen, groot van naam.
De derde is weg, die er een hand in had.
Ik dank u, Prinsen, voor mijn dochters dood.
Schrijf dat maar bij uw grote en dappere daden.
Een heldenstuk, als men dat goed bedenkt.
Hoe u nu naar mij wilt luisteren, weet ik niet, maar ik moet spreken.
Kiest u uw wraak maar uit.
Leg welke boete u bedenken kunt nog boven op mijn schuld.
Toch zondigde ik alleen uit dwaling.
Bij mijn ziel, ik ook.
Ik gelast u niet: "Wek mijn kind weer tot leven." Dat zou onmogelijk zijn.
Maar ik vraag u, vertel de mensen in Messina dat zij onschuldig stierf.
En als uw liefde uw hart misschien een droevig vers ingeeft,
bevestig deze tekst dan op haar graf
en zing het voor haar stoffelijke resten.
Zing het vanavond.
Ik verwacht u morgenochtend bij mij thuis,
en omdat u geen schoonzoon van mij kon zijn,
word nu mijn neef.
Mijn broer heeft een dochter,
haast het spiegelbeeld van mijn gestorven kind.
Zij is de enige erfgenaam nu van ons beiden.
Geef haar het recht dat u haar nicht moest geven,
en zo sterft mijn wraak.
O, mijn nobele heer.
Uw buitengewone goedheid dwingt mij tot tranen.
Ik aanvaard uw aanbod graag,
en de arme Claudio houd ik van nu af stevig in de hand.
Ik verwacht u morgen dus bij mij aan huis.
Ik wens u goede nacht.
Die booswicht hier moet men met Margaret confronteren nu,
want zij zat, meen ik, mee in het complot.
Nee, zeker niet.
Zij wist niet wat zij deed bij ons gesprek.
Zover ik haar altijd heb gekend, was zij het voorbeeld van onkreukbaarheid.
En daar komt nog bij, meneer, al staat het niet zwart op wit,
dat de misdadiger mij een ezel heeft genoemd.
Ik verzoek u dat mee te nemen bij zijn straf.
Ik dank je voor je ijver en je goede zorg.
Uwe Genade spreekt als een uiterst dankbaar en eerwaardige jonkman,
en ik zal God er u voor danken.
Hier is wat voor je moeite.
God zegene uw huis.
Ga nu maar.
Ik neem de gevangene van je over, en bedankt.
Ik laat Uw Edele een wilde schurk
en ik verzoek Uw Edele hem goed te straffen als voorbeeld voor anderen.
God geve u een goede gezondheid.
Ik geef u nederig verlof te vertrekken
en zo ik u een prettig weerzien mag wensen,
dan moge God dat verhoeden.
Kom, buurman.
Tot morgenochtend dan, heren, tot ziens.
Tot ziens, heren. Wij treffen u morgen.
We zullen er zijn.
Vanavond
treur ik bij Hero.
Omgebracht
door lastertongen
werd de Hero die hier ligt.
Dood, de smaad bedwongen
geeft haar faam die nimmer zwicht.
Leven in dood
met roem verwierf
wier leven
in schande stierf.
vergeef, godinne van de nacht
wie uw maagd heeft omgebracht
klagend, zingend rond haar graf
smeken zij vergeving af
middernacht, sta ons bij
help ons gezucht, geschrei
weemoedvol, deemoedvol
weemoedvol
de god der min
daar bovenin
die kent mij
en kent mij
hoe zwak, hoe zwak ik ben...
Ik bedoel, in het zingen. Maar in de liefde...
Leander, die goede zwemmer, Troilus, die als eerste koppelaars liet werken.
En een heel boekwerk vol hofjonkers van vroeger,
wier namen nog zo vlot rollen over de gladde baan van het blanke vers.
Nu, die waren nooit zo tot over hun oren verliefd
als arme ik.
Maar ik kan dat niet in verzen uitdrukken.
Ik heb het geprobeerd.
Ik kan geen rijmwoord vinden op "lady" dan "baby". Een onschuldig rijmwoord.
Op "toorn" dan "hoorn". Een wat harder woord.
Op "razen" dan "dwazen". Een narrig woord.
Allemaal met heel bedenkelijke afloop.
Nee...
ik ben niet geboren onder een rijmende planeet,
en kan ook niet in luchthartige termen het hof maken.
Lieve Beatrice, ben je echt gekomen, toen ik je riep?
Ja, en ik ga ook weer, als u mij dat beveelt.
O, blijf dan, tot ik dat zeg.
Daar hebt u "dat" gezegd. Dan nu vaarwel.
Maar toch,
voor ik ga...
Laat me weten waarom ik gekomen ben: Wat is er tussen u en Claudio gebeurd?
Alleen maar boze woorden, en daarom wil ik je kussen.
Boze woorden zijn boze lucht, en dat is maar boze adem. Ik ga zonder kus.
Jij liet het woord uit zijn betekenis schrikken, met je gewelddadige geest.
Ik heb Claudio uitgedaagd, en ik zal zeer binnenkort van hem horen,
of ik verklaar hem openlijk tot lafaard.
En wil je mij nu alsjeblieft zeggen...
Om welke slechte eigenschappen werd jij het eerst op mij verliefd?
Om allemaal samen,
want ze vormden samen zo'n goede staat van ondeugden
dat ze geen enkele goede eigenschap in hun midden toelaten.
Om welke eigenschappen werd jij slachtoffer van de liefde?
Slachtoffer? Dat is goed uitgedrukt, want ik hou van jou tegen mijn wil.
Je eigen hart ten spijt, volgens mij. Ach, arm hart.
Als jij je hart pijnigt om mij, dan doe ik het om jou.
Ik zal nooit houden van iets wat mijn vriend haat.
Jij en ik zijn te verstandig om elkaar vredig het hof te maken.
En vertel mij nu eens,
hoe gaat het met uw nichtje?
Heel slecht.
En met u?
Ook heel slecht.
Vrees God,
hou van mij,
en word beter.
- Mevrouw. - Daar komt iemand in haast.
U moet bij uw oom komen. Het is daar een drukte van jewelste.
Het is bewezen dat mijn jonkvrouw Hero vals beschuldigd is,
de prins en Claudio gemeen bedrogen zijn,
en dat Don John alles begonnen is,
en hij is gevlucht en verdwenen.
Wilt u komen,
nu terstond?
Gaat u mee, om dit nieuws te horen?
Ik wil leven in je hart, sterven in je schoot, en begraven worden in je ogen.
En ik wil ook met je meegaan naar je oom.
- Zei ik niet, dat zij onschuldig was? - Maar ook de prins en Claudio,
die haar, u hoorde toch hoe laag, beschuldigd hebben. Maar Margaret
treft in dezen enige schuld.
Ik ben blij dat alles zo goed afloopt nu.
Nu, dames, wilt u zich afzonderen en op mijn roep gemaskerd terugkomen.
De vorst en Claudio zullen nu wel direct hier zijn.
U moet de vader zijn van uw broers dochter, en haar aan Claudio geven.
Ik hoop mijn plicht in alle ernst te doen.
- Pater, ik moet u om een gunst vragen. - Wat moet ik doen, Signor?
Bind mij, ofwel ten hemel, of ter hel.
Signor Leonato, u weet toch, Signor,
dat uw nichtje een oogje op mij heeft?
Die blik had u weer van mij, van Claudio en de prins.
- Wat wilt u? - Uw antwoord is wat raadselachtig,
maar ik zou wensen, dat uw eigen wens zich voegt bij die van ons,
en ik vandaag verbonden worden mag in eerbare echt,
waarbij uw dienst zeer welkom zijn zou, Pater.
- U krijgt mijn hartelijk jawoord. - En mijn hulp.
Hier komen de prins en Claudio.
Een goede morgen, deze edele kring.
Goede morgen, Prins. Goede morgen, Claudio. U werd verwacht.
Bent u nog steeds van plan vandaag te trouwen met mijn broeders dochter?
Roep haar hier, broer. De pater staat klaar.
Wie is de dame die ik nemen moet?
Het is deze hier, en ik schenk haar u hierbij.
Lief,
- laat me uw gezicht zien. - Nee. Dat mag u pas
als u vóór deze pater haar hand neemt en zweert dat u haar man zal zijn.
Geef mij uw hand voor deze heilige pater.
Ik ben uw man,
als u mij hebben wil.
De Hero die gestorven is.
Dood was zij, heer, zo lang haar schande leefde.
En voor ik stierf,
was ik uw eerste vrouw.
En toen jij mij liefhad,
was jij mijn eerste man.
Een Hero stierf in schande, maar ik leef.
En zo waar ik in leven ben, een reine maagd.
Wellicht wordt uw verwondering wat minder
als ik u, na het einde van de dienst, uitvoerig over Hero's dood vertel.
Wacht, Pater, rustig aan.
Wie is Beatrice?
Ik luister naar die naam.
Wat is uw wens?
Houdt u niet van mij?
Nu ja...
Niet meer dan moet.
Uw oom, de prins en Claudio zwoeren van wel.
- Houdt u dan niet van mij? - Niet meer dan moet.
Dan zijn mijn nichtje, Margaret en Ursula, ernstig misleid.
- Zij zwoeren mij van wel. - Zij zwoeren dat u ziek was van mij.
- Zelfs, u was haast dood om mij. - Zo is het niet. Dus...
u houdt niet van mij?
Nou, nee, alleen als vrienden van elkaar.
Kom, nicht, ik weet zeker, dat u van hem houdt.
En ik zweer erop dat hij van haar houdt. Ik heb hier een sonnet,
een kreupel vers, maar zeker van zijn hand, gewijd aan Beatrice.
Hier is er nog een, in haar handschrift, gestolen uit haar zak,
over haar liefde voor haar Benedick.
Een wonder.
Hier getuigen onze eigen handen tegen onze harten.
Kom.
Ik wil je hebben, maar, bij de zon, alleen maar uit medelijden.
Ik wil u niet afwijzen,
maar ik geef alleen toe aan dringende raad, en deels om uw leven te redden.
- Want u zou aan liefdesziekte lijden. - Stil.
Ik zal u de mond stoppen.
Hoe maak je het, "Benedick, getrouwde man"?
Ik zal u eens wat zeggen, Prins:
Een hele school grapjassen kan mij niet uit mijn goed humeur slaan.
Denk je dat ik iets geef om een hekeldicht of een epigram?
Nee. Nu ik zeg, dat ik ga trouwen,
is er niets zinnigs in de wereld wat daartegen gezegd kan worden,
dus sla me er nooit mee om de oren, dat ik er ooit iets tegen gezegd heb.
Want een man
is nu eenmaal wispelturig
en daarmee uit.
Wat jou betreft, Claudio, ik dacht eraan je een pak rammel te geven,
maar omdat je nu vast familie wordt,
leef zonder kleerscheuren voort,
en hou veel van mijn nichtje.
Kom, kom, wij zijn vrienden.
Laten we nog een dansje maken, voor we gaan trouwen.
Dat maakt onze harten licht, en de hieltjes van onze vrouwen.
Het dansen komt pas hierna.
Nee, eerst.
Dus, speel, muzikanten.
Prins, wat staat u te peinzen.
Neem een vrouw, neem een vrouw.
Uw broer John, heer, is opgepakt. Men brengt hem terug naar Messina.
Denk niet aan hem vóór morgen.
Ik wil wel een fikse straf voor hem bedenken.
En nu, muziek.
zucht niet zo, meisjes, zucht geen wee
de man houdt nooit zijn woord
één voet aan land
en één in zee
nooit vast door één bekoord
dus, weg die traan
laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei
zing nu geen wijsjes, zing niet meer
van droefheid neergeslagen
de man bedriegt u altijd weer
zoals takken blaren dragen
dus, weg die traan
laat ze toch staan
wees vrolijk nu en blij
laat zucht
en klagen overgaan
in heisa-ho-joechei